Technologia Cantona
Technologia DC
Technologia DC (Displacement Control), opracowana przez firmę Canton zapobiega niekontrolowanemu odkształcaniu się membrany głośnika niskotonowego przy odtwarzaniu niskich częstotliwości. Filtruje ona częstotliwości subsoniczne (niesłyszalne), co w efekcie daje brzmienie bardziej precyzyjne i dokładne.
Technologia SC
Własna technologia Cantona redefiniuje relację pomiędzy poziomem głośności a reprodukcją basu. Ma to miejsce dzięki użyciu indywidualnych przełączników filtra oraz rozszerzeniu zakresu reprodukcji niskich tonów o ponad oktawę w dół z zachowaniem poziomu.
Technika RC
Rozwijając technologię SC do RC, Canton osiągnął wzorcową krzywą częstotliwościową. RC znaczy "Room Compensation? np. równoważenie wpływu niedoskonałości pomieszczenia oraz adaptacją brzmienia do specyficznej charakterystyki pokoju.
Komponenty głośnika
Bi-wiring/Bi-amping
Kolumny wyższej klasy są wyposażone w panel przyłączeniowy Bi-wiring/Bi-amping. Ta metoda podłączenia umożliwia zasilanie niskich i wysokich tonów przy pomocy niezależnych wzmacniaczy (Bi-amping) lub używając osobnych kabli, zasilając głośniki z pojedynczego wzmacniacza (Bi-wiring).
Głośnik wysokotonowy
Głośnik wysokotonowy jest odpowiedzialny przede wszystkim za reprodukcję najwyższych częstotliwości oraz precyzję odtwarzania. W głośnikach Cantona mamy do czynienia z głośnikami kopułowymi tj. membraną w kształcie kopułki napędzaną cewką.
Głośnik średniotonowy
Przetworniki te są odpowiedzialne za reprodukcję najważniejszych częstotliwości głosu ludzkiego. W wysokich liniach kolumn tj. Ergo i Karat są to lekkie i wytrzymałe membrany aluminiowe.
Głośnik basowy
Głośniki niskotonowe mają do wykonania największą "pracę?. Potężne magnesy, polipropylenowe membrany oraz cewki najwyższej jakości są krytyczne dla najwyższej jakości dźwięku i odtwarzania niskich częstotliwości.
Głośniki współosiowe
Niezależnie od popularnych kolumn 2 - 3-drożnych, Canton używa technologii głośników współosiowych np. w małych satelitach. W tym przypadku głośnik wysokotonowy jest umieszczony na wsporniku w środku głośnika niskotonowego. Tego typu systemy są najbliższe idealnemu sposobowi odtwarzania dźwięku.
Zwrotnica
Zwrotnica jest układem elektronicznym odpowiadającym za podział częstotliwości pomiędzy głośniki wysoko, średnio i niskotonowe.
Komponenty kina domowego
Kolumny przednie
Głośniki frontowe są odpowiedzialne za przetwarzanie kanałów lewego i prawego i formują podstawę dźwięku kina domowego. Wszystkie kolumny hi-fi Cantona, mogą być użyte jako kolumny frontowe, ponieważ odtwarzają pełne spektrum dźwięku dynamicznie i bez zniekształceń
Głośnik centralny
Jako dodatek do głośników frontowych, głośnik centralny tworzy niezależny kanał, odpowiedzialny za reprodukcje dialogów. Jako że głośnik centralny umieszczany jest blisko telewizora, wszystkie modele głośników Cantona są ekranowane magnetycznie by zapobiec zniekształceniom kolorów i zakłóceniom.
Kolumny efektowe
Kolumny efektowe są odpowiedzialne z głębokość dźwięku. Są umieszczone z tyłu słuchacza. By otrzymać najwyższej jakości dźwięk, powinny być dostrojone do pozostałych urządzeń.
Subwoofer aktywny
Dla osiągnięcia głębokich basów zestawy kina domowego są wyposażone w aktywne subwoofery. Subwoofery Cantona mogą być dostrojone do parametrów kolumn, wielkości pomieszczenia i indywidualnych upodobań.
Słownictwo
Impedancja
Impedancja jest to oporność elektryczna jaką głośnik stanowi dla wzmacniacza. Zgodnie ze standardami nominalna impedancja nie może być niższa niż 20% poniżej zakresu transmisji.
Moc nominalna/muzyczna
Moc nominalna jest maksymalną mocą, jaką głośnik może być obciążony ze strony wzmacniacza nie powodując jego zniszczenia. Moc muzyczna jest mocą, jaką głośnik może być obciążony przez krótki czas.
Skuteczność (SPL)
Jest to związek pomiędzy dostarczoną mocą do głośnika a ciśnieniem akustycznym jakie głośnik wytwarza. Do pomiarów dostarcza się moc 1W i mierzy ciśnienie akustyczne z odległości 1m.
Pasmo przenoszenia
Pasmo przenoszenia określa zakres częstotliwości, w jakim pracuje dany głośnik przy zadanym spadku charakterystyki częstotliwościowej.
Technologia Audio-Wideo
DVD-Video
DVD-Video jest to DVD odtwarzane przez ścieżkę Video. Jako kolejny krok w rozwoju technologii CD-ROM, DVD ma dużo większą pojemność oraz prędkość przetwarzania danych.
DVD-Audio
Format DVD-Audio, jak sama nazwa wskazuje, ma swoje korzenie w doskonale znanym DVD-Video, opracowanym do zapisu obrazu i wielokanałowego dźwięku. Sama DVD była dla producentów ogromną pokusą - wszak krążek DVD dysponuje ponad siedmiokrotnie większą pojemnością niż zwykła CD, o wyższej szybkości przesyłania danych nie wspominając. Początkowo założono zapis na płytach DVD-Video z rozdzielczością 24 bity/ 48 kHz zwiększając później częstotliwość próbkowania do 96 kHz. Standard 24/96 wydawał się zadowalający, wtedy jednak okazało się, że krążek DVD o pojemności 4,7GB nie zmieści 6 kanałów zapisanych z taką rozdzielczością, a właśnie 5.1 miał być systemem obowiązującym w domowym kinie. W rezultacie zdecydowano się na standard pośredni, w którym rozdzielczość 24/96 użyto do nagrania kanałów przednich, podczas gdy pozostałe rejestrowano z niższą jakością (np. 24/48) - cały czas mowa o zapisie bez kompresji. Początkowo zakładano, że format DVD-Audio będzie stosował standard zapisu nieskompresowanego sygnału 24/96 w postaci dwukanałowych rejestracji. Założenie było o tyle łatwe, że zakładało wykorzystanie gotowych aplikacji i technologii, które zostały już przetestowane w DVD-Video. Jakkolwiek myślano o dwukrotmym zwiększeniu częstotliwości próbkowania to jednak dopiero spektakularna premiera na berlińskiej wystawie IFA w 1999 roku formatu SACD dała do myślenia inżynierom od DVD-A i w rezultacie doprowadziła do decyzji o ustanowieniu standardu 24 bity/ 192 kHz (zapis bez kompresji) dla DVD-Audio. Zapisywanie tak ogromnej ilości danych wyczerpało praktycznie pojemność 4,7GB płyty DVD ale udało się pomieścić informacje dla dwóch kanałów przy rezygnacji z rejestrowania obrazu (umieszcza się zazwyczaj tylko zdjęcia artystów lub informacje o zawartości płyty). Równolegle powstała i została zaaprobowana metoda MLP (Meridian Lossless Packing), która jest w istocie kompresją pozwalającą na bezproblemowy zapis 6 kanałów w pełnym formacie 24/96 - dzięki MLP kompromis dla kanałów tylnych zakładający niższą jakość zapisu może być pominięty. Wśród dostępnych płyty DVD-A panuje spory bałagan. Choć nietrudno o dwukanałową płytę demonstracyjną 24/192 (PCM) lub 6-kanałową wykorzystującą MLP to zdarzają się również stereofoniczne rejestracje 24/96 (również bez kompresji) a także wielokanałowe 24/48 (także PCM). Jak wskazuje sama nazwa 24/192, standard DVD-A wykorzystuje słowa o długości 24 bitów podczas gdy w CD zapisane mamy słowa 16 bitowe. Niby niewielka różnica, tylko 8 bitów czyli 1/3... Tylko pozornie - wydłużenie słowa z 16 do 24 daje ponad 250 RAZY kombinacji więcej! Nie oznacza to, co prawda, 250-krotnego wzrostu rozdzielczości ale daje wyobrażenie o precyzji dekodowania sygnału analogowego na cyfrowy. Mało tego, częstotliwość próbkowania (a więc sprawdzania poziomu sygnału) wynosi w CD 44,1kHz podczas gdy DVD-Audio w najbardziej rozbudowanej wersji stosuje 192kHz - z tego jasno wynika, że w DVD-A próbki pobierane są z analogowego sygnału ponad 4 razy częściej niż w CD! Tak monstrualna rozdzielczość i ilość danych pozwalają (teoretycznie) na osiągnięcie dynamiki 140 dB (w praktyce nieco ponad 120 dB) oraz zapewniają pasmo przenoszenia kończące się na 88 kHz.
Super Audio CD (SACD)
Podobnie jak DVD-Audio jest standard zapisu dźwięku audio o bardzo wysokiej jakości.Metoda zapisu jest w tym formacie zupełnie inna niż stosowana w CD i, w bardziej rozwiniętej formie, w DVD-AV. Metoda PCM (Pulse Code Modulation), rozpowszechniona w CD, zakłada przekładanie na cyfrowy język wartości analogowych amplitud - czyli do odwzorowania zmian napięcia mamy 2 do potęgi 16-stej kombinacji czyli 65 536 (w DVD-A 2 do 24-tej czyli 16 777 216) a próbkowanie sygnału odbywa się 44 100 razy na sekundę (DVD-A 192 000 razy/s). SACD wykorzystuje zupełnie inną metodę konwersji nazwaną DSD (Direct Stream Digital) a zakładającą konwersję sygnału analogowego na szerokość impulsu zamiast przypisania mu jednej z wymienionych kombinacji bitów. DSD jest więc systemem jednobitowym, w którym możliwe są tylko dwa poziomy - 1 lub 0 a cała tajemnica tkwi w próbkowaniu, które odbywa się z niebywałą prędkością 2,822MHz. Porównując do zapisu CD - częstotliwość pobierania próbek w SACD jest 64-krotnie wyższa natomiast słowo krótsze 16-krotnie (zamiast 16-tu bitów słowa mamy jeden), w rezultacie jednak rozdzielczość SACD jest 4-krotnie wyższa niż CD. Przy takich rozważaniach należy przyjąć, że teoretyczna rozdzielczość jest iloczynem bitów słowa (informacji) oraz częstotliwości próbkowania. Jeśli na chwilę wrócimy do DVD-A - rozdzielczość w tym wypadku jest aż 6,5-razy wyższa niż CD. SACD może przenosić częstotliwości aż do 1,4MHz. Ktoś wnikliwy może zauważyć, że to bardzo dużo w porównaniu z DVD-A (88kHz). Pomijając drażliwy temat, że są to częstotliwości wybitnie ponadakustyczne należy stwierdzić arbitralnie, że i tak źródła (odtwarzacze SACD i DVD-A) wyposażone są w filtry dolnoprzepustowe obcinające sygnały powyżej 50Hz - poziom zniekształceń i szumów powyżej może być groźny dla super-szerokopasmowych głośników. DSD posługuje się technologią rejestracji sygnału 1 bitowego na płycie (a nie 16 bitowego w przypadku CD). SACD pozwala na osiągnięcie teoretycznej dynamiki na poziomie 120dB (znów potencjał mniejszy niż w DVD-A). Standard SACD może być kompatybilny z normalnymi odtwarzaczami CD (DVD-A nie może o tym marzyć). W technologii tej nie ma jednak żadnej tajemnicy, stosuje się po prostu zapis SACD i CD w dwóch warstwach - taką płytę nazywamy hybrydową. Normalne płyty SACD występują w wersji jednowarstwowej i dwuwarstwowej, oczywiście znacznie różnią się wówczas pojemnością.
AC-3
Poprzednia nazwa Dolby Digital. Jest skrótem od Audio Decoding 3 - proces kodowania dźwięku w systemie Dolby Digital.
Dolby Surround Prologic
W tym analogowym procesie nagrywania i odtwarzania opracowanym przez Dolby Laboratories, Inc, dwa tylne kanały i jeden centralny są miksowane na ścieżkę stereo. Korzyścią jest przestrenny dźwięk z telewizora. Aby odtwarzać tak nagrany dźwięk w pięciu kanałach należy użyć dekodera Dolby Surround.
Dolby Digital
W tym kolejnym systemie, będącym rozwinięciem Dolby Surround Prologic, kanały tylne i centralny są nagrane cyfrowo. W porównaniu do Dolby Surround Prologi, dwa tylne kanały i subwoofer, zdecydowanie poprawiają wrażenia przestrzenne.
Dolby Prologic II
Jest to system będący następcą Dolby Surround Prologi i został opracowany w celu poprawienia odtwarzania ze analogowych źródeł wideo. Dzięki temu systemowi dźwięk odtwarzany nawet ze zwykłych kaset wideo nagranych w systemie Dolby Prologic czy stereo brzmi zdecydowanie precyzyjniej i przestrzennie.
Dolby Digital Surround EX
W tym systemie dodano trzeci głośnik efektowy do systemu Dolby Digital, który umieszczamy na tylnej ścianie, a tylne prawy i lewy na ścianach bocznych. Efekt- bardziej realistyczne efekty np. przelatujący nad głową obiekt.
DTS
DTS jest alternatywnym dla Dolby Digital formatem reprodukcji ścieżek dźwiękowych realizowanych w standardzie DVD. Ale nie jest to jedyna racja bytu dla tego systemu. Tak naprawdę DTS (skrót od nazwy firmy, która opracowała ten system - Digital Theater Sound) jest niezwykle zaawansowaną technologią pozwalającą zapisać sześć ścieżek (kanałów) dźwięku na jednym dysku przypominającym płytę kompaktową. Technologia ta została entuzjastycznie przyjęta przez wielu producentów nagrań, reżyserów dźwięku i muzyków, ponieważ stanowi połączenie nośnika doskonałej jakości dźwięku rozpisanego na wiele ścieżek i wygody charakterystycznej dla płyty kompaktowej. Technologia, którą wykorzystuje system DTS, została opracowana dla potrzeb filmu Stevena Spielberga Park Jurajski. Ścieżka dźwiękowa do filmu nie była zapisana w konwencjonalny sposób na taśmie filmowej (jak to ma miejsce w przypadku nagrań realizowanych w systemie Dolby Digital), lecz na płycie CD-ROM odpowiednio zsynchronizowanej z taśmą.Firma DTS opracowała następnie metodę pozwalającą na zapisywanie sześciu oddzielnych kanałów wysokiej jakości dźwięku na płycie podobnej do standardowej płyty kompaktowej, którą, za pośrednictwem dekodera DTS można odtwarzać na każdym odtwarzaczu CD wyposażonym w wyjście cyfrowe. Prędkość przesyłu danych w systemie DTS wynosi około 1,5 megabita na sekundę. Dla porównania, urządzenia systemu Dolby Digital mają prędkość transmisji równą 384 kilobitom na sekundę. Ponadto współczynnik kompresji dla sygnału DTS jest znacznie niższy niż w systemie Dolby Digital. Firma DTS twierdzi, że jest w stanie uzyskać jakość lepszą niż jakość konwencjonalnej płyty kompaktowej, i to dla sześciu niezależnych kanałów. To brzmi fascynująco. Oczywiście bez dysków kodowanych w systemie DTS (dźwięk i obraz lub sam dźwięk), nie ma specjalnie możliwości przekonać się, czy system ten jest rzeczywiście tak znakomity, jak twierdzą jego twórcy. Aby rozwiązać ten problem, firma DTS postarała się o wsparcie techniczno finansowe ze strony kilku korporacji produkujących oprogramowanie i zabrała się ostro do dzieła. W branży video, firma Image Entertainment, jeden z największych producentów dysków laserowych na świecie, w grudniu 1996 roku zaczęła wypuszczać dwunastocalowe płyty wizyjne z warstwą dźwiękową kodowaną w systemie DTS. Obecnie na rynku są już także dostępne płyty wyłącznie z muzyką rejestrowane za pomocą tej technologii. Dmp, jedna z najbardziej cenionych małych wytwórni publikujących przede wszystkim nagrania jazzowe, wydała już w systemie DTS kilka płyt. Brad Miller, prezes firmy HDS (High Definition Surround Technologies) i założyciel Mobile Fidelity Sound Labs również postanowił wydać parę tytułów w standardzie DTS. Lista ta stale się powiększa. Warto wiedzieć, że płyty kodowane w systemie DTS (dwunastocalowe dyski video i pięciocalowe płyty audio) nieco się różnią od swoich standardowych odpowiedników. W przypadku płyt muzycznych, radzimy stosować się do ostrzeżenia wydrukowanego na płycie i odtwarzać je wyłącznie przez dekoder DTS. W innym wypadku, z głośników dobywać się zacznie bardzo nieprzyjemny szum, który, zwłaszcza w przypadku starszych płyt DTS, może poważnie uszkodzić kolumny. Dzieje się tak dlatego, że konwencjonalne odtwarzacze płyt kompaktowych i przetworniki cyfrowo analogowe nie rozpoznają kodu DTS. Jednak przy odrobinie ostrożności korzyści płynące z formatu DTS są znaczne. W przypadku sprzętu video, wyższa prędkość przesyłu danych stosowana w systemie DTS (1,5 megabitów na sekundę, Dolby Digital - 384 kilobitów/sekundę) oznacza, że jakość dźwięku może być znacznie lepsza, szczególnie pod względem dynamiki i stosunku sygnału do szumu. Firma DTS twierdzi także, że rozdzielczość dla każdego z kanałów wynosi 20 bitów (jest to znacznie więcej niż można osiągnąć w standardzie CD). W formacie DTS wymagany jest także mniejszy stopień kompresji danych (około 4:1. Dla porównania, w systemie Dolby Digital wartość kompresji waha się w przedziale 10-12:1). Może to oznaczać znacznie wyższą wierność i naturalność odtwarzanego dźwięku.
DTS ES 6.1
DTS-ES jest nowym, wielokanałowym, formatem cyfrowym ustanowionym przez Digital Theater Systems,Inc. DTS-ES jest kompatybilny z konwencjonalnym cyfrowym formatem DTS, stwarza jednak możliwości rozszerzenia planu lokalizacji dźwięków do 360 stopni i pełnej ekspresji w całej przestrzeni odsłuchowej. Komercyjne wykorzystanie DTS-ES nastąpiło w roku 1999. DTS-ES zawiera tylne głośniki efektowe (Surround Back; zwane również Surround Rear) jako kanały dodatkowe dla istniejącego 5.1 czyli FL,FR,C,SL,SR i LFE -wszystkie kanały pozwalają na prawidłowe odtwarzanie formatu 6.1. Jeśli chodzi o różnice w metodach nagrywania dźwięku przestrzennego, to DTS-ES oferuje dwa sposoby: DTS-ES Discrete 6.1 i DTS-ES.DTS ES Discrete 6.1, najnowszy format, oferuje niezależne zarejestrowanie kanałów 6.1, włączając dodatkowy tylny kanał - Surround Back (SB). Największą zaletą DTS-ES jest ekspresja mocy. Od momentu, gdy kanały SL, SR i SB są całkowicie niezależne, możliwe jest precyzyjne zaplanowanie ścieżki dźwiękowej tak, by efekty mogły być przekazywane swobodnie i przestrzennie w każdym kierunku bez żadnych zniekształceń.Dekodowanie ES Matrix, opracowane przez DTS, odtwarza dźwięki w konfiguracji 6.1 poprzez stworzenie informacji dla Surround Back z sygnałów Surround Left i Surround Right. Jest to metoda o wiele bardziej skomplikowana niż zwykłe ?logiczne? odtwarzanie. Funkcja ES Matrix wykorzystuje profesjonalny algorytm dekodowania DTS-ES, który używany jest w ?prawdziwych? instalacjach kinowych.DTS 96/24 Wysokiej jakości, 96-kHz, 24 bitowy (96/24) dźwięk odtwarzany ze zwykłych nagrań DVD jest ograniczony do jedynie dwóch kanałów z ograniczeniami w jakości obrazu. Nagrania zapisane w formacie DTS 96/24 umożliwiają odtwarzanie wysokiej jakości dźwięku 5.1 kanałowego z najwyższej jakości w pełni ruchomym obrazem. DTS 96/24 pozwala korzystać jednocześnie z cyfrowego wyjścia audio i wyjścia wideo z Twojego dotychczasowego odtwarzacza DVD.DTS Neo:6 Cinema i Neo:6 - Muzyczne procesory dźwięku dookólnego Wykorzystując najnowsze matrycowe dekodowanie DTS, funkcja DTS Neo:6 pozwala na uzyskanie formatu 6.1 z konwencjonalnych, stereofonicznych sygnałów i może być wykorzystana w odniesieniu do dowolnego 2-kanałowego źródła, cyfrowego lub analogowego: CD, magnetofonu, tunera, TV, stereofonicznego magnetowidu, itd. Przewidziano dwie opcje: Tryb Neo:6 Cinema został zoptymalizowany dla dekodowania stereofonicznych filmowych ścieżek dźwiękowych, podczas gdy Neo:6 Music przewidziano do tworzenia dźwięku dookólnego z sygnałów stereofonicznych źródeł muzycznych.
